stargate universe jaargang 1

Ik ben een grote fan van de Stargate franchise. De film met Kurt Russell vond ik al heel entertainend. En zowel Stargate SG1 als stargate atlantis vond ik toffe, ontspannende series. Dus toen Stargate Universe op Syfy kwam, heb ik mijn digibox ingesteld om deze reeks op te nemen. En nu ben ik eindelijk doorheen het eerste seizoen geraakt.

Bij Syfy heeft men stargate atlantis gecanceld om een nieuwe stargate reeks te kunnen maken: stargate Universe. Waar zowel stargate SG1 als Stargate atlantis luchtige, actie en avonturen reeksen waren, is SGU een veel zwaardere en donkerdere reeks. Het is duidelijk te merken aan deze reeks dat ze bij Syfy het succes van de Battlestar galactica remake nog eens wilden overdoen. Het probleem daarmee is dat je een reeks krijgt die wel de mythologie en de achtergrond van de stargate franchise heeft, maar die qua toon en sfeer compleet anders is.

Het is geen slechte serie, maar als je een stargate show verwacht dan is het toch wel even wennen aan de donkerte en het realisme in deze serie. En dan nog bleef ik het gevoel hebben dat het een soort Battlestar galactica light was. De acteurs doen hun uiterste best, en ik moet toegeven ze doen het niet slecht. En naar het einde van het seizoen wordt je meer en meer in de serie gezogen. Op het einde van het seizoen lijkt de serie zijn draai gevonden te hebben (of heb ik aanvaard dat de serie een andere toon heeft dan zijn voorgangers) en blijkt het toch nog een redelijke reeks te zijn.

Dit is meer een serie voor liefhebbers van Battlestar galactica dan voor  stargate liefhebbers, maar verder dan dat, is het eigenlijk wel een ok serie.

Hate eternal: phoenix amongst the ashes

Erik Rutan is een druk bezet man. Hij is een van de belangrijkste producers op het gebied van death metal. Bands in dat genre die graag een brute maar toch organische sound willen hebben, gaan meestal eens bij hem aankloppen. Maar tussen al zijn productietaken heeft hij toch nog tijd gevonden om een nieuw album te schrijven en op te nemen met zijn eigen band Hate Eternal.

Buiten een goed producer is Erik Rutan ook nog eens een meer dan talentvol gitarist. En dat is iets wat je in Hate eternal altijd al hoorde. De riffs en de songopbouw volgen nooit echt de makkelijkste weg. Maar op deze plaat is hij er wel in geslaagd om die moeilijke riffs en rare breaks om te vormen tot goede nummers. Ondanks dat deze plaat meer dan 41 minuten lang blijft razen zonder noemenswaardig rustpunt, blijft ze toch de aandacht van de luisteraar opeisen. Ook de bijdrage van drummer Jade Simonetto mag je zeker niet onderschatten. Zijn brute maar toch losse speelstijl draagt veel bij aan de agressie van dit album. De zang wordt verzorgt door Erik Rutan zelf (zoals meestal op Hate eternal platen) en heeft een tof agressief kantje.

Hate eternal was altijd al een band die overeenkomsten vertoonde met Morbid angel en Nile, maar op deze plaat sluipen er hier en daar ook nieuwe invloeden als Gojira en Behemoth in de muziek. Dit zou wel eens Hate eternal hun definitieve meesterwerk kunnen zijn. Dus zeker beluisteren als je van death metal houdt.

thor the movie

 Ik ben zojuist naar Thor gaan kijken en nog wel in de 3D versie. Normaal gezien probeer ik 3D films te vermijden als de pest, maar Thor speelde alleen in 3D dus heb ik me daar maar bij neergelegd. Alleen snap ik niet wat 3D zou moeten toevoegen aan deze film. Ik heb de indruk dat de film er onrealistisch en afstandelijk gaat uitzien door het 3D effect. Nu is realisme niet echt iets wat je in een film over de marvelsuperheld Thor zou verwachten.

Ik vond dit een hele goede comicverfilming. Vaak probeert men verfilmingen van comic's een te serieuze toon aan te meten, waardoor het geheel niet echt overeind blijft. In deze film probeert men om de onrealistische elementen te maskeren met humor en dat lukt eigenlijk wonderwel. Ook trapt men niet in de val om de actiescènes eindeloos te laten duren.

De acteerprestaties waren niet altijd even goed (zeker niet als je ze vergelijkt met de acteerprestaties in Iron man) maar ze waren ook nergens zo slecht dat ze stoorden.

Ik moet toegeven dat ik dit een plezante, onderhoudende superheldenfilm vond, en hoop dat Marvel op deze weg verder blijft gaan met het omzetten van hun helden naar het witte doek.

title fight: shed

Dit is echt een plaatje dat de perfecte soundtrack aanlevert bij het mooie weer van de laatste weken. Title fight is een jong bandje uit kingston, Pa, dat een soort muziek speelt waarvan ik dacht dat het niet meer gemaakt werd. Voordat emo synoniem stond voor depressie, getormenteerde zielen en slechte kitscherige muziek, was het een term die gebruikt werd om bands te omschrijven die zich ergens tussen hardcorepunk en poprock ophielden.  En title fight is zo een band.

Op "shed" staan 12 nummers rocknummers gespeeld met de energie en enthousiasme van een hardcore/punk band. Op de ep's die aan dit album vooraf gingen, deed Title fight me vooral denken aan punkbands als Kid dynamite, Lifetime en saves the day. Maar op dit album hebben ze dat soort nummers aangevuld met nummers die me doen denken aan de bands die begin jaren 90 op revalation records uitkwamen. Ik bedoel bands als Sensefield, farside etc.. Ook bands als the getup kids en zelfs weezer hoor je weerklinken op deze plaat.

De productie was in handen van Walter Schreifels die de meesten wel zullen kennen van quicksand en rival schools. En in sommige nummers hoor je daar ook iets van terug. Dit is echt het soort plaat waarnaar ik in de jaren 90 dagen aan een stuk kon luisteren. Echt een aanrader.

Castle jaargang 2

Mijn vrouw en ik hebben de laatste weken het tweede seizoen van de Amerikaanse tvserie Castle gekeken. De reden waarom ik dit in de tijd ben gaan kijken is omdat het hoofdpersonage Castle gespeeld wordt door Nathan Fillion. En hij speelde ooit Captain Malcom reynolds in de beste serie ooit Firefly.

Castle is een serie over een misdaadschrijver die mee op onderzoek trekt met de politie om inspiratie op te doen. Dat is mogelijk door het feit dat hij een goede vriend is van de burgemeester. Zoals meestal in een politieserie op tv zijn de moorden allemaal zeer bizarre zaken. Maar de moorden zijn niet hetgeen wat deze show zo goed maakt. Het is de interactie tussen de hoofdpersonages.

Castle is namelijk nog een beetje een groot klein kind en dat botst soms met de inspecteurs die gedwongen zijn om met hem samen te werken. Ook heeft hij een 16 jarige dochter die verantwoordelijker en volwassener is dan hem. Het is echt een genot om de dialogen, grappen en snedige opmerkingen te volgen. En dan is er ook nog eens de spanning tussen Castle en de inspecteur waarmee hij moet samenwerken: Kate Beckett.

Deze serie is dus zeker een aanrader. En voor de fireflyfans: Er zit ergens een prachtige verwijzing in deze serie naar Malcom reynolds.

Primordial: redemption at the puritan's hand

Op het nieuwe album van primordial zit ik al even te wachten. Primordial is namelijk een van de betere hedendaagse bands. Ze zijn ooit begonnen als een iets of wat vreemde black/death metal band, en hebben zich sinsdien ontwikkeld tot een band waarin sfeer, opbouw en intensiteit de belangrijkste kenmerken zijn. Een ander zeer belangrijke factor voor het geluid van deze band is de zangstijl en het speciale stemgeluid van A.A. Nemtheanga

Dit album opent met het nummer "no grave deep enough" en dat is eigenlijk een slechte zaak. Want dat is  het minste nummer van deze cd. Versta me niet verkeerd, dit nummer is nog steeds veel beter dan het gemiddelde nummer van een andere band. Het probleem met dit nummer is dat het een te rechtlijnige opbouw heeft en dat er iets te veel aggressie in vervat zit. Dat gaat een beetje ten koste van de naargeestige sfeer die Primordial normaal gezien oproept. De andere zes nummers zijn echter weer om je vingers bij af te likken.Vooral "the mouth of judas" en "death to the gods" zijn prachtige nummers.  Zeer mooie, lange muziekstukken die er in slagen om je volledig in de sfeer op te zuigen.

Als je Primordial nog niet kent, zou ik ze zeker eens checken als je van goede, intense meeslepende muziek houdt. En als je ze wel al kent, zal je deze plaat wel al op je verlanglijstje hebben staan.

justice league international volume 1

Mijn interesse in deze reeks werd opgewekt toen ik een bespreking van deze bundel hoorde op de major spoilers podcast. Ik weet niet of deze reeks uit 1987 anders ooit in mijn gezichtsveld zou zijn opgedoken. En dat zou spijtig zijn, want ik heb dit graag gelezen.

In deze bundel vertelt men het verhaal van de oprichting (of heroprichting) van de justice league. De justice league is een verbond van superhelden onder het motto" samen sta je sterk". In deze reïncarnatie van de justice league bestaat het team uit Batman, green lantern Guy gardner, the martian manhunter, doctor fate, captain marvel, the blue beetle en black canary. Doorheen het verhaal wordt het team uitgebreid (bijvoorbeeld met booster gold en rocket red), en krijgen ze ook erkenning van de verenigde naties als een internationale veiligheidsorganisatie. Maar er wordt ook allusie gemaakt op het feit dat ze op de een of andere manier gemanipuleerd worden door iets of iemand. En Maxwell Lord, een rijke industrieel lijkt er iets mee te maken hebben.

Maar wat deze reeks vooral heel goed maakt, is het feit dat de individualistische superhelden moeite hebben om samen te werken. Batman neemt op een autoritaire manier de leiding en kan moeilijk met kritiek om. Blue beetle en booster gold hebben dan weer problemen met de te serieuze sfeer die er om Batman hangt. En niemand kan opschieten met Guy Gardner. Ik moet toegeven dat de dialogen en de gedachtenballons deze strip echt boven het gemiddelde uittillen.

De tekeningen door Kevin Maguire zijn ook een positief punt. Op het eerste zicht lijken ze wel standaard door Kirby geïnspireerde comicart zoals je dat in de jaren 80 boeken wel vaker ziet. Maar tijdens het lezen valt op dat de composities altijd heel duidelijk zijn, en dat Maguire gelaatsuitdrukkingen kan tekenen die echt een emotie overbrengen.