face to face: laugh now, laugh later

Face to face is een van mijn favoriete punkrock band. Al sinds hun debuutalbum Don't turn away ben ik helemaal weg van deze band. De albums van deze band horen ook bij de weinige punkrock albums uit de jaren 90 die ik nu nog steeds af en toe een beluister(samen met Good riddance en Bad religion albums).



Trever keith

 Face to face had er in 2004 de brui aan gegeven omdat ze niet meer echt op een lijn zat over de te varen muzikale koers. In 2008 is de band dan toch weer wat beginnen toeren. Ik kan me nog goed de eerste reunieshow op Belgische bodem herinneren. Face to face speelde op groezrock (een redelijk groot punkrock festival). Groezrock trekt normaal gezien een redelijk jong publiek, maar in de tent waar face to face ging spelen stonden de eerste rijen vol dertigers. En toen Face to face begon en blijkbaar alleen nummers uit hun eerste drie platen speelden, werden die allemaal gek. Verderop in de tent stonden een deel tieners met verbazing op hun gezicht toe te kijken. Een van de beste optredens die ik ooit gezien heb.

Maar laten we het nu eens over de nieuwe plaat hebben. Het bevat alle elementen die een Face to face plaat goed maken. Goede songs, de typische stem van Trever Kieth, het goede technische niveau en de beleving. Muzikaal is Face to face nog steeds een band die zich ergens tussen Bad religion en Social distortion ophoudt. En deze plaat komt juist op tijd, want dit soort muziek is ideaal om in de zomer te beluisteren.

title fight: shed

Dit is echt een plaatje dat de perfecte soundtrack aanlevert bij het mooie weer van de laatste weken. Title fight is een jong bandje uit kingston, Pa, dat een soort muziek speelt waarvan ik dacht dat het niet meer gemaakt werd. Voordat emo synoniem stond voor depressie, getormenteerde zielen en slechte kitscherige muziek, was het een term die gebruikt werd om bands te omschrijven die zich ergens tussen hardcorepunk en poprock ophielden.  En title fight is zo een band.

Op "shed" staan 12 nummers rocknummers gespeeld met de energie en enthousiasme van een hardcore/punk band. Op de ep's die aan dit album vooraf gingen, deed Title fight me vooral denken aan punkbands als Kid dynamite, Lifetime en saves the day. Maar op dit album hebben ze dat soort nummers aangevuld met nummers die me doen denken aan de bands die begin jaren 90 op revalation records uitkwamen. Ik bedoel bands als Sensefield, farside etc.. Ook bands als the getup kids en zelfs weezer hoor je weerklinken op deze plaat.

De productie was in handen van Walter Schreifels die de meesten wel zullen kennen van quicksand en rival schools. En in sommige nummers hoor je daar ook iets van terug. Dit is echt het soort plaat waarnaar ik in de jaren 90 dagen aan een stuk kon luisteren. Echt een aanrader.