mitochondrion: parasignosis



Parasignosis van Mitochondrion is een album waar ik al veel goede dingen over gelezen had. Men zei dat dit een band was die de grenzen van de death metal opzocht, en na die plaat enkele keren gehoord te hebben, moet ik toegeven dat het waar is.

Mitochondrion is een Canadese band, en bestaat al sinds 2003. Sindsdien hebben ze twee demo's een splitcd en twee albums uitgebracht. Parasignosis is hun nieuwste album. De basis voor de muziek die je op deze plaat hoort is death metal maar dan wel op een heel vreemde manier gebracht. Deze band is er namelijk in geslaagd om death metal de naargeestige sfeer van bands als Deathspell omega mee te geven.

In plaats van echte nummers bevat deze cd enkele muziekstukken die een constante aanslag op je gehoor lijkten te zijn. Maar je merkt ook duidelijk dat men niet zomaar iets speelt, maar dat men die muziekstukken wel degelijk op een zorgvuldige manier in mekaar heeft gestoken. De leden van Mitochondrion lijken gewoon meer geïnteresseerd in het oproepen van een donkere sfeer dan in het schrijven van echte nummers. Ook de zang is heel diep in het geheel gemixt, en dus meer bedoelt als een extra instrument. Tussen deze nummers bevinden zich soundscapes die de nare sfeer nog moeten vergroten. En toch gaat er een verslavend effect uit van deze plaat. Op de een of andere manier wordt je helemaal in de sfeer van het album getrokken.

Dit is geen makkelijk album om naar te luisteren. Dit is progressieve muziek in de ware betekenis van het woord. Maar als je even doorbijt hoor je wel een album dat de grenzen van death metal probeert te verleggen.

Primordial: redemption at the puritan's hand

Op het nieuwe album van primordial zit ik al even te wachten. Primordial is namelijk een van de betere hedendaagse bands. Ze zijn ooit begonnen als een iets of wat vreemde black/death metal band, en hebben zich sinsdien ontwikkeld tot een band waarin sfeer, opbouw en intensiteit de belangrijkste kenmerken zijn. Een ander zeer belangrijke factor voor het geluid van deze band is de zangstijl en het speciale stemgeluid van A.A. Nemtheanga

Dit album opent met het nummer "no grave deep enough" en dat is eigenlijk een slechte zaak. Want dat is  het minste nummer van deze cd. Versta me niet verkeerd, dit nummer is nog steeds veel beter dan het gemiddelde nummer van een andere band. Het probleem met dit nummer is dat het een te rechtlijnige opbouw heeft en dat er iets te veel aggressie in vervat zit. Dat gaat een beetje ten koste van de naargeestige sfeer die Primordial normaal gezien oproept. De andere zes nummers zijn echter weer om je vingers bij af te likken.Vooral "the mouth of judas" en "death to the gods" zijn prachtige nummers.  Zeer mooie, lange muziekstukken die er in slagen om je volledig in de sfeer op te zuigen.

Als je Primordial nog niet kent, zou ik ze zeker eens checken als je van goede, intense meeslepende muziek houdt. En als je ze wel al kent, zal je deze plaat wel al op je verlanglijstje hebben staan.

Fen: epoch

Epoch is het tweede album van de Britse band Fen. Op dit album staan 8 nummers die alle een lengte tussen 6 minuten en 11 minuten hebben. Dan weet je meteen dat we het hier niet over een popband hebben. De stijl van Fen is een mengeling van black metal, doom metal, shoegaze en post rock. Het zijn dus lange uitgesponnen nummers waarbij sfeer en intensiteit voorop staan. Men varieert voortdurend tussen episch black metal en postrock zoals je wel eens bij op dat studio Brussel programma Duyster hoort. Het gevaar hierbij is dat de muziek saai zou worden, maar dat is bij Fen nooit het geval. De opbouw van de nummers roept een meeslepende, donker sfeer op die er voor zorgt dat dit album het volle uur uw aandacht vasthoudt.

Mensen die bands als Wolves in the throneroom, Drudkh en Agalloch goed vinden moeten dit zeker eens beluisteren. Maar ook mensen die van bands als Isis of Amen Ra houden moeten hier iets mee kunnen. en zelfs liefhebbers van post rock die niet vies zijn van wat hardere invloeden in hun muziek zouden hier eens naar moeten luisteren.