sacred love: dividing lines

Sacred love is een nieuwe hardcoreband uit Baltimore met (ex)leden van Mindset. Hun plaat dividing lines is zojuist verschenen en het is echt de moeite om hier naar te luisteren.

Zelf geven ze als invloeden Cromags, bad brains en dischord bands aan. Nu hoor ik wel wat invloeden van revolution summer era dischord bands (rites of spring, early fugazi, dag nasty) en kan ik ook wel vaag wat invloeden van de latere Bad brains terug horen, de cromags hoor ik niet echt. Waar deze band mij vooral aan doet denken is aan Turning point ten tijde van "it's always darkest before the dawn". en turning point is voor mij een van de beste bands allertijden.

sacred love is dus duidelijk hardcore, maar met een melodieuze ondertoon. En de nummers zijn echt supergoed. Dit is volgens mij jaarlijst materiaal. Zeker uitchecken als je van goede hardcore houdt.

foundation: when the smoke clears

De eerste keer dat ik van foundation hoorde was toen men mij vroeg of ik mee ging naar een optreden van foundation in Mechelen. Men zei mij dat ik dit wel een toffe band zou vinden. Het optreden toen was echt goed en ik heb me daar toen ook meteen een foundation 7" aangeschaft. Nu is er dus de eerste full length van Foundation: When the smoke clears.

Foundation is een band waarvan de leden heel goed geluisterd hebben naar de hardcorebands van begin tot midden jaren negentig. Foundation is dus groovy, midtempo en heeft een zekere dramatische toets in de muziek zitten. Bands waar ze vooral mee vergeleken worden zijn Trail en Buried alive. Dit heeft vooral te maken met de stem van foundation's zanger Thomas Pearson. Maar ik ben er zeker van de de leden van foundation ook naar de eerste twee 7"s van Earth crisis en de platen van Unbroken hebben geluisterd.  Voor de mensen die liever een moderner referentiekader hebben: Foundation klinkt als een iets tragere, zwaardere have heart.

Nadat ik deze plaat de eerste keer beluisterd had, vond ik dat foundation toch wel een beetje overroepen was. Ik vond het geen slechte plaat, maar ik vond ook dat deze plaat zich echt niet kon meten met de platen uit de jaren 90 waar dit mee vergeleken werd. Maar om de een of andere reden had ik toch de neiging om deze plaat opnieuw en opnieuw te beluisteren en ik moet zeggen: when the smoke clears is echt een groeiplaat. Ik zeg niet dat het een plaat is die beter is als" life love regret", of  "are these our lives?", maar ze mag er toch zeker naast liggen.

Dit is een plaat die ik zou aanraden aan iedereen die ofwel graag goede, intelligente hardcore luistert, ofwel heimwee heeft naar de sound en de attitude van hardcorebands uit de jaren 90.

chest pain: chest pain

Chest pain is een relatief nieuwe band uit Austin, texas die ik heb leren kennen door een tip van Das violent city. Deze plaat duurt ongeveer zeven en een halve minuut en er staan 10 nummers op. Daaruit kan je al afleiden dat Chest pain geen band is, die lange uitgesponnen rock nummers maakt.

Chest pain speelt de stijl muziek die men meestal omschrijft als powerviolence. Een zeer snelle, furieuze hardcore stijl. Af en toe wisselen deze snelle stukken af met tragere stukken zodat je een dynamisch geheel krijgt. Enkele bands met een duidelijke invloed op chest pain zijn Crossed out, no comment, infest etc... Je zou ze ook kunnen plaatsen tussen de meer hedendaagse bands als trash talk, ceremony, mind eraser, alhoewel Chest pain een iets minder zwaar geluid heeft. Op de een of andere manier( volgens mij heeft het met de zang te maken) slagen ze er in om ook oude begin jaren 80 hardcore te laten doorklinken in hun muziek.(denk Minor threat, ssd, etc...)

Chest pain is zeker in band om uit te checken als een van de hierboven genoemde bands u iets zegt. (Via de link naar de chest pain bandcamp pagina kan je het hele album beluisteren)

Turnstile: pressure to succeed

Turnstile is een jonge band uit de streek van Baltimore. Ze brachten vorig jaar een verassend sterke drie song demo uit, en brengen nu hun eerste 7" uit op Reaper records. Deze plaat waar toch al heel wat volk op zat te wachten heet pressure to succeed. De reden waarom deze band zo snel een redelijke aanhang heeft is omdat hun zanger Brendan Yates ook de drummer is van Trapped under ice, een van de beste hardcorebands van de laatste jaren.

Turnstile is een band die zwaar inzet op groove. Allen nummers hebben een typische nyhc groove, aangevuld met licht melodische gitaarlijnen en hier en daar een solo. Ook de zang heeft een groove, en Brendan heeft een stemgeluid dat zeer goed bij de muziek past. Mij doet Turnstile heel fel denken aan Subzero, en laat dat nu juist mijn favoriete Nyhc band allertijden zijn.

Ik stel dus voor dat iedereen die van hardcore houdt, deze band sowieso eens een kans geeft.  

minority unit: demo

Alleen al aan het logo kan je zien dat het hier om een coole band gaat. Minority Unit is mij getipt door Das van violent city en amai wat een tip was me dat. Ik weet weinig over deze band, behalve dat ze van LA zijn en dat er leden van rotting out in spelen.

Muzikaal kan je de band ergens tussen de stijl van vroege Breakdown en de eerste platen van Down to nothing plaatsen. Tekstueel gaan de nummers over racisme, hardcore en Straight edge. Maar het is vooral de energieke vibe die deze band tegek maakt. Het is bijna onmogelijk om niet meegesleurd te worden door het jeugdig enthousiasme van deze band.

mijn raad: zeker checken (je kan de volledige demo beluisteren via de minority unit link).

Living in gomorrah 2

Sorry dat mijn vrijdagpost pas op zaterdagmiddag verschijnt. Maar ik ben gisteren naar de violent city releaseparty in Tessenderloo geweest. Het was een goede show met een heel deel goede hardcorebands. En ik heb er ook Living in Gomorrah zine, deel 2 opgepikt.

Living in Gomorrah is een fanzine over hardcore dat zich voor het grootste deel focust op nieuwe bands. Ik denk dat de enige bands die hier in staat die al wat langer meedraaien"Said and done" en Reproach zijn. Niet alle geïnterviewden hebben veel te vertellen. en sommigen hebben zich er wel heel snel vanaf gemaakt. (de eigenaar van learn to trust records bijvoorbeeld. Maar het kan ook zijn dat hij het Engels niet echt machtig is). Maar uit het hele zine komt wel een enthousiasme voor hardcore naar boven. Zowel bij Joris en Kristof (de makers van dit zine) als bij de geïnterviewde bands. De geïnterviewden zijn said and done, eisberg, bang bros, king terror, wardogs, violent city,  learn to trust records, reproach, last stand en upright. Verder staan er ook nog columns, reviews en een tourverslag in

De reviews vind ik wat te kort en wat te vrijblijvend. Vaak wordt er wel gezegd dat iets goed is, maar niet waarom of hoe het klinkt. En ik denk dat de interviews misschien iets langer zouden mogen zijn. Maar verder vind ik dit een tof, enthousiasme opwekkend fanzine, en kijk ik uit naar het volgende deel.

Twitching tongues

Twitching tongues is een nieuwe band uit los angeles. Ze hebben sinds kort hun eerste demo uitgebracht. En het is echt een aanrader. Muzikaal zou ik de band in het begin jaren 90 crossover straatje plaatsen. Ze spelen een mengeling van hardcore en metal met een zanger die echt kan zingen. Hun meest voor de hand liggende invloeden zijn "alpha omega" era cromags, only living witness en de eerste twee life of agony platen. Maar ik hoor ook invloeden van bands als madball, black sabbath en type o negative.

Op hun demo staan maar 3 nummers, maar het zijn alle drie wel kanjers van nummers. Vooral het nummer "Loveless nightmare" maakt kans om een van de beste nummers van dit jaar te zijn.

Deze band moet je dus zeker eens checken.